Seyir defterlerine yazılmıştı, dertli, vuku kelimeler, ürkütmüştü Ayşeyi, Fatmayı, Hayriyeyi.Bilirim ah bilirim ben…Sefillikti uçan kuşa dokunmak, hastane odalarında acı içinde kıvranmak kadar ağlamaklıydı “hayati” öfkelerimiz. Her günün ardından, kırgın kelimelerle kavga eder gibiydi dudaklarımız. Eşgali belli olmayan bir eşkiya misaliydi…