Göğün Eksildiği Yerde Bahar
İrlanda’da bahar
güneşi beklemeden gelir.
Gökyüzü gri-
uzun bakınca
kendine düşer insan.
Acele etmez ağaçlar,
vazgeçmeyi de bilmez;
çiçeklerini
sessiz bir dirençle açar.
Kaldırım kenarında laleler-
eğilip doğrulurken rüzgârla
adını söylemediğim bir yeri getirir geri.
Toprak her yerde aynı derinlikte;
bir noktadan sonra
memleket,
karışır insanın içine.
Gülümser burada insanlar.
Eksik değil,
gösterişsiz.
Bir gülüş dolaşır aralarında-
ne başlar
ne biter.
Belki bu yüzden
erken açar çiçekler:
umut burada
göğe bakmayı bırakmıştır.
Ben yine bakarım.
Alışkanlık.
Anlarım sonra-
bahar,
güneş göründüğünde değil, İnsan içindeki mesafeyi
Bir başkasına verdiğinde başlar.
O an
İki şehir yaklaşır birbirine
adı hiç anılmadan.
Sevim Yunus Habip/ Dublin