DÜŞLERİ KIRILMIŞ KADIN
Doğarken biçmişler,
Kundak yerine kefenimi…
Sus pus olmuş dünya,
Herkes yutmuş dilini.
Bir kız çocuğunun çığlığı deldi sessizliği;
Davulun, zurnanın neşesi kaçtı.
Silahlar dona kaldı havada;
Mermi bile utandı benden.
Babamın hevesi kursağında…
Düşleri kırılmış kadın,
Anam bile basmadı bağrına;
Çekmesin diye anasına.
Teker teker kırdınız düşlerimi,
Her yanım yara bere.
Zaman en iyi ilaç;
Tuz yerine sabır bastım,
Kabuk bağladı yaralarım.
Kırılan sadece düşlerim değil;
Kolum, kanadım…
Düşlerimi de alıp uçmak istedim, uçamadım.
Kütükte bile yok saydılar;
Üçüncü, dördüncü, beşinci oldu adım.
Değersiz bir çaput parçası bedenim…
El sıkışıldı; alındım, satıldım.
Masum bir kız çocuğu eteğimde,
Diğeri bedenimde, düş kırıklığına gebe.
Kadınlığımın eşiğinde iki tane kuma…
Korkularım bulaşmış ecelime.
Görmediniz, yok saydınız düşlerimi;
Açtığı yaraları, bereleri görün!
Beni ancak bir kadın anlar.
Bedenimi toprağa,
Düşlerimi bir kadının bedenine gömün.
Zehra ÖZTÜRK