Duman Yalnızlık
2.Baskı
Yanımda bir sigara başka kimse yok beklenen
Gözlerim daha ne kadar dayanır aldanmaya
Yüreğim şimdiden kurak, çöl oldu geçtiğim yer
Sevda da bir yudumdu, susuz geçilir hasrete.
Denemedi demesinler
Yürümedi bir yangının içinden
Her şey bir şeydir en sonunda
Her Leyla ayrı bir gece
Gittim simsiyah yazgısının peşinden
Ölene kadar dik kalbim, doğan güneşe karşı.
Sarhoşluktu içkisini içmeyen
Yalnızım alın artık başımdan bu kızı
Çılgın dumanların dolduğu ciğeri de sussun
Bir çocuk bulmuştum unutsun geçmişini
Giderdim cehennem olsaydı bunun sonu.
Günahını kolye yapıp boynumda gezdirerek
Dağlayan sinemi sunardım şeytanıma
Adı aşk konsaydı bütün pişmanlıkların
Ben yine dönerdim en başına, ümitten.
Koynunda kül acının, damar damar o yolda
Gelirken gittim gene vardığım son yoklukta
Sardım hatalarımı, yıkadım gülüşünde
Artık kapattığı gözlerinden bilemem
Kaynayan kazanıma odun mu atmış daha
Yoksa başkası mıdır düşündüğü yanımda.
İçlenen kızların kraliçesi burda
Burda yalnızlığın dikenini seven dağ
Unutulmuş çoktan, yelesi kesik,
Tepedeki evin hiç olmayan ağacında
Salıncakta sallanmış bir delilik.
Düşler cadısıdır şimdi burnunda bir siğille
Yılan saçlarıyla taş kestiren medusa
Çünkü kapattı gözlerini sevgili aptallığı
Yılmazdı belki yeniden yılları olsa
Kaynatırdı kanından en tatlı nektarları.
Kendini denizinde yürümüş sanıyor
Uygunsuz bir düşte unutmuş saçlarını
Kucakladı, bağrına bastı son baskısında
Kıvrılıp uzayan duman yalnızlığını.
(21 Aralık 2025, Cuma, 01.07)
Aslıhan Tüylüoğlu