Bazı Hayatlar Hep Kıştır
Yağmur bazen sadece gökten düşen su değildir. Bazen bir insanın kaderi gibi iner yeryüzüne; ağır, soğuk ve bitmek bilmeyen.
Bugün sokakta yağmur çok kötü yağıyordu. Sanki gökyüzü bütün kederini yere bırakmaya karar vermişti. Sokak ortasında bir genç vardı; el arabasında birkaç kilo elma. Kırmızı, parlak, ama onların parlaklığı bile o günün karanlığını aydınlatmaya yetmiyordu. Yağmur damlaları elmaların üzerine düşüyor, sanki her biri sessizce ağlıyordu.
Genç, sonunda dayanamayıp el arabasının altına sığındı. Küçücük bir boşluk… Ne yağmurdan tam koruyabiliyordu onu ne de soğuktan. Ama yine de başka bir yeri yoktu. Dizlerini karnına çekmiş, omuzlarını büzmüş oturuyordu. Üstü başı sırılsıklam olmuştu. Soğuk, ince bir bıçak gibi kemiklerine işliyordu.
Sokaktan insanlar geçiyordu. Kimisi hızlı hızlı yürüyordu, kimisi şemsiyesinin altına saklanmıştı. Kimse o gence bakmıyordu. Belki bakıyorlardı ama görmüyorlardı. Çünkü bazen insanın en büyük yalnızlığı kalabalığın ortasında olur.
O genç için hayat sanki hep kıştı. Bahar ona hiç uğramamış gibiydi. Ne içini ısıtan bir güneş, ne başını sokabileceği bir sıcaklık… Sadece yağmur, rüzgâr ve bitmeyen bir bekleyiş.
Belki o elmaların her biri bir umuttu. Belki satılırsa o akşam sıcak bir çorba içecekti. Belki satılırsa kuru bir yere girecekti. Ama yağmur elmaların üstüne düştükçe, umutların da üzerine düşüyor gibiydi.
Bazen hayat bir insanın omuzlarına çok erken yüklenir. O genç de o yükü taşıyanlardan biriydi. El arabasının altına sığınmış küçücük bir gölge gibi görünüyordu ama aslında koca bir dünyanın yorgunluğunu taşıyordu.
Ve yağmur yağıyordu.
Sanki gökyüzü onun yerine ağlıyordu.
Kemal Kantar