Evinizin çok odalı olması o kadar önemli değil…
Kaç tane mülkünüzün olması da…
Yalnız olmanız veya bir evi kaç kişiyle paylaşmanız da o kadar önemli değil…
Evli veya bekar…
Siz ruhunuzu kaç kişiyle paylaşabilirsiniz…
Duygularınızın kaçta kaçını, hangi konulara ilişkin düşünülerinizi ve hissettiklerinizi…
Saklıyım işte…
Izmir’in Hatay semtinde küçük bir evde otururken
Narlıdere Sahil evlerindeki babadan kalma yazlığa gittim.
Yazlık deyince villa filan değil.
O da kendi halinde bir evdi.
Kapıyı açtım.İçeri girdim.
Kimse yok…
Elimdekileri bıraktım.
Salona girip oturdum.
Kendime misafir geldim.
Antik bir aynada kendimi seyrettim…
Hani derler ya “hayatım bir film şeridi gibi gözümün önünden gelip geçti.”
Geçti…geçerken yitirdim ve kazandım…
Kumar mı bu …
Hayatla kumar oynanır mı…
Vallahi kumarın âlasını oynarsınız…
Herkes asfalt yolları tercih eder…
Ben patikaları…
Engebelidir …karşıda neyle karşılaşacağınızı bilmediğiniz virajlar, köşeler, insanlar, vahşi hayvanlar, bulutlar, fırtınalar, uçurumlar ve daha ne riskler…
“Ben olsaydım” diye başlayan hayatınıza ilişkin söylevler…
Siz ben değilsiniz ki…
Ben de siz..
Bırakın ben ayrık otu olayım.
Bir insan içinde kaç insan taşır ve ne kadar yük…
Taşırsınız,sırtlarsınız.
İndirir gene bindirirsiniz.
Sırtınızı sıvazlar ,överler.
Bu nasıl bir güç…
Bravooo…
Aferin alıp yola devam edersiniz…
Bizimle aynı yolda yürümedin diye sitem ederler…
Ama ben kendi ruhumu taşıyorum sizinkini değil…
Aynı lokomotife takılacak vagon değilsem kime ne…
Aykırıymışım.
Kendime misafir gittim…
Bir kahve pişirip kendime ikram ettim.
Özgür ve özgün olmanın tadını çıkara çıkara içtim.
Kim neyi ne kadar anladı ben herkesi anlarken…
Yok…aynı istikameti takip ederek katara takılacaksın.
Kırdım toplumun , sistemin ve yaşamın dayattığı ne kadar sıralı durak varsa uğranacak. Kendime yeni yollar , duraklar ve manzaralar yarattım…
“Sürüden ayrılanı”…diye bağırıyor birileri…
Bu bir yaşam tercihi…
Ama en düşünür bile parmak sallıyor…
Benim gördüğüm, yaşadığım ,deneyimler ve direnişler kendi yaşam yolculuğuma dair…
Ben insanım…hayatta da misafirim…
Aynı sofraya oturur yeriz ama menüdeki çeşitleri inceler yemekleri damak tadımıza göre seçeriz.
Önünüze konan hayat seçeneklerle dolu…
Ama herkesin aynı sırayı takip etmesi istenir…
Kavga etmeye bile insan gerekirmiş…
Öyle dedi arkadaşım…
Ben kavga etmek istemiyorum ki…
Uzlaşmak istiyorum hayatla ve insanla…
Yaşamda yeterince savaş var…
Yaşasın barış.
Kendime misafir geldim…
Sessizliğin sesini dinledim…
Sonra duvarlar dile geldi..
Sesler çoğaldı çoğaldı…
Evde ne çok insan var konuk aldığımız.
Sonra birer birer gittiler…
Bu kez kendime şarkı söyledim…
Aynadaki yansımam eskisi gibi değil…olsun.
Kim eskisi gibi…ama herkes aynı güzergâhın yolcuları.
Onlar hep başkalarına gittiler.
Ben kendime…
İnsanın kendini çoğaltması da akıl işi.
Bu nasıl bir yolculuksa aslında herkes kendini arıyor.
Kendime misafir geldim.
Anlaşılmayı beklemiyorum.
İnsanlar birbirine
“Seni anlıyorum “diyor…
Oysa insan gizini çözmek o kadar kolay değil.
Sonra “Beni anlayan yok” diye sızlanıyorlar.
Çünkü kimse kendini bile çözemiyor…üstünü örtüyor.
Huyunu bilse de kabul etmiyor savunuya geçiyor.
Ölene kadar bir sahnede oynuyoruz.
Hem kendimize hem karşımızdakine …
Sorsanız herkes çok dürüst ve doğru.
Karşıdaki yanlış.
Insanlar bazen hayatın koşullarında yanlışa da tutunmak zorunda kalabiliyor.
Çok korkuyor insanlar hayattan ,birbirinden hem de yalnızlıktan.
Sonu düşünüyorlar.
Oysa her an son olabilir diye konuşulsa da kabul etmek gerekir ki zaten
insansız da olmuyor..Ses de gerek…huuu…
Hergün ve bugün kendime misafir olurken düşünemeyeceğiniz , farkına varamayacağınız deneyimler elde ettim ve hâlâ da etmekteyim.
Davet ederseniz size de gelirim…
Bir bardak sıcak çay ve damıtılmış hoş sohbet …
Kalsın birbirimize bir hoş seda.
Yeter ki yürekten olsun davetiniz…
02.04.2026
Z.Nurdan Yaveroğlu