Sokakta buldular onu
Evlerini açtılar
Küçücüktü daha
Üşümüş, çok korkmuştu üstelik
Soğuktan mı, korkudan mı bilinmez
Tir tir titriyordu gözbebekleri
Sıcacık sarıldılar yüreğine
Karnı açtı, doyurdular
Susamıştı, su verdiler
Ağır yaralıydı
Ve canı çıkıyordu acıdan
Kolunda bacağında değildi yara
Sırtında da karnında da yoktu bir iz
Bakışları parçalanmıştı bakışları
Ruhundaydı şiddetli kanama
Evin annesi adını sordu usulcana
Sustu öylece, söyleyemedi ya da
Yutkundu gözlerini kapayarak
Uyumuştu adeta bayılarak
Çocuklardan biri
“Adı Can olsun” dedi büyük bir heyacanla
Onayladı kardeşleri
Hep bir ağızdan bağırıp
Kuyruklarını sallayarak
Kediler sahiplendi insan yavrusunu
Bağırlarına bastılar
Sokakta buldukları küçük bir canın
Yaralı ruhunu okşadılar
Onardılar kırgın bakışlarını
İnsanın insandan sakladığı sevgiyi
Hayvanlar gösterdi küçük Can’a
Öğrettiler kendini bilmez şaşara
Bilse de yapmaz beşere…
Hasan TURUNÇ / hasanturunc47@gmail.com